پرش

وقتي سواركار آماده پرش مي شود در حالت تكيه به ركاب قرار مي گيرد و وزنش را روي كف پايش مي اندازد. به آهستگي از روي زين بلند شده به جلو خم مي شود. پشت بايد كاملاً صاف و مستقيـم باشد . اين حالت وقتي كه اسب در هوا قرار دارد نيز حفظ مي شود و سواركار فقط موقعي به وضعيت عادي سواري بر مي گردد كه دستهاي اسب به زمين رسيده باشد. بعضي سواركاران حين پرش يال اسب را مي گيرند كه البته صدمه اي به او نمي زند.

چند نكته پرش

1-     ركابتان را دو سوراخ كوتاه كنيد . مگر اينكه به پرش با ركاب بلند عادت داشته باشيد.

2-     براي اينكه اسبتان براي تمرين مشتاق بماند از روي يك مانع دوباره و چند باره نپريد.

3-     اگر اسبتان امتناع كرد حتماً برگرديد و او را در مسير قرار دهيد و با فشار ساق به سمت مانع برانيد.

روش درست يادگيري پرش:

يك پرشكار مبتدي  در اول كار بايد از تسمه گردني استفاده كند. به اين صورت سواركار عصبي و ترسيده فشار بيجا به دستجلو وارد نمي كند و به دهان اسب صدمه نميزند. براي شروع توي زين بنشينيد با فشار ساق ارتباط مداوم با اسب برقراركنيد. وزن و تعادلتان را با كف پا كه در ركاب است و رانهايتان حفظ كنيد نه با دستهايتان. هرگز به پايين نگاه نگاه و هميشه يك تماس ملايم با دستجلو داشته باشيد. اجازه دهيد اسب آزادانه سر و گردنش را حركت دهد. در ابتداي پرش به جلو متمايل شويد و از كمي زين برخيزيد. در هوا تماس ملايمي با دهان اسب داشته باشيد و به خم شدن بيشتر بسمت جلو خود را با مركز ثقل اسب هماهنگ نگه داريد. وقتي اسب به زمين برمي گردد به عقب متمايل شويد و در حالت نرمال سواري در زين بنشينيد و البته سعي كنيد كه نيافتيد.