دانشمندان در آمريکا از تولد نخستين قاطری که به شيوه ژنتيکی شبيه سازی شده است خبر داده اند. محققان می گويند اين کره قاطر که "گوهر آيداهو" نام دارد تقريبا يک ماهه است و کاملا سالم به نظر می رسد. به گفته اين پژوهشگران اين دستاورد می تواند در آينده به شبيه سازی ژنتيکی اسب هايی که در مسابقات اسب دوانی قهرمان می شوند منجر شود. نتيجه اين آزمايش ها و مطالعات در نشريه علمی "ساينس" چاپ شده است. گوهر آيداهو، از گوش های تيزش گرفته تا پاهای نااستوارش يک کره قاطر بی نقص به نظر می رسد. تولد اين حيوان از چند نظر تحولی مهم به شمار می آيد. اين نه تنها اولين قاطر شبيه سازی شده ژنتيکی، بلکه اولين حيوان شبيه سازی شده در خانواده اسب هاست. به علاوه اين نخستين حيوان عقيم است که شبيه سازی می شود.

سوارکاری، ورزشی است که شاخه های متعدد و علاقمندان فراوانی دارد. سوارکاری و تماشای مسابقات مربوط به آن برای بسیاری از افراد یک سرگرمی بزرگ محسوب میشود و شامل رشته هایی چون اسب دوانی، چابک سواری، پرش با اسب، چوگان، درساژ (حرکات نمایشی اسبهای تربیت شده)، شکار با اسب، رودیو (Rodeo مسابقه با اسبهای وحشی)، اسب دوانی استقامت و رشته های متعدد و تماشایی دیگر.

برای آشنایی با این ورزشها، بهتر است از معرفی متداول ترین آنها، یعنی اسب دوانی آغاز کنیم :

اسب از جانوراني است که از آغاز در ميان آرياييها و در فرهنگ اقتصادي و اعتقادي ايرانيان جايگاه ويژه داشته است. مهاجرت آرياييها در هزار و چهارصد سال پيش از ميلاد توسط ارابه هاي اسبي و استفاده مهم از اسب بوده و ارابه هاي معروف آنها از همه چيز بيشتر توجه تاريخ نگاران را به خود جلب کرده و آنان با اهميت از آنها ياد کرده اند. در دوره مادها که به سال ۵۵۴-۷۰۱ ق.م افزون بر يک سده و نيم حکومت کردند در نبردهاي خود اساسي ترين نقش را به سواره نظام داده بودند که همين امر باعث شد که کياکسار پادشاه سوم ماد براي رويارويي با ارتش آشور که در بين النهرين وجود داشت به تاسيس رسته سواره نظام بپردازد و بعد از اتحاد مادها و پارتها و پارسها که همگي آريايي بودند، يورش به قوم وحشي آشور و شکست دادن آن قوم وحشي و از ميان بردن نسل و نژاد آنها پيش آمد و اين پيروزي دروازه اي براي ورود اسب آرين به دنياي عرب گرديد، البته پيش از آن زمان هم اعراب اسب را از آشوريها گرفته بودند و آشوريها نيز اسب را در يورشهاي متمادي قبلي از قوم آرين به دست آورده بودند.

چيني ها در منابع فرهنگي خود از اسبان تيزتک اشکاني که موثرترين ابزار کار پارتيان بوده، نام برده اند. پارت قومي است ايراني و آريايي که مردان و اسبان جنگي بسيار خوبي داشته و واژه پارتيزان به معناي چريکهاي جنگي از نام قوم پارت برداشته شده است به دليل چالاکي و دليري در جنگ با دشمن

           ارگ جديد ميزبان سواركاران خواهد بود

نام اسب‌های گوناگون در زبان فارسی

• باره یا بارگی که به اسب باربر گفته می‌شود.
• بالاد و بالاده،به اسب تندرو یا اسب یدکی گفته می‌شود.
• بوز،به اسب نیله(کبودرنگ) گفته می‌شود.
• توسن،اسب سرکش را می‌گویند.
• جُرده،به اسب اخته می‌گویند.
• چرمه،به اسب سپید یا اسبی که دست و پایش سپید باشد گفته می‌شود.
• خنگ،اسب سپید را می‌گویند.
• سمند،اسب زرد را می‌گویند.
• نَوَند،اسب تندرو را می‌گویند.
• یَکران،اسب نژاده و نجیب را گویند.

عمر خیام در کتاب نوروزنامه نام گونه‌های اسب را چنین بیان می کند:

• الوس چرمه، سرخ چرمه، تازی چرمه، خنگ، بادخنگ، مگس‌خنگ، سبزخنگ، پیسهٔ کمیت، کمیت، شبدیز، خورشید، گور سرخ، زردرخش، سیارخش، خرماگون، چشینه، شولک، پیسه، ابرگون، خاک‌رنگ، دیزه، بهگون، میگون، بادروی، گلگون، ارغون، بهارگون، آبگون، نیلگون، ابرکاس، باوبار، سپیدزرده، بورسار، بنفشه‌گون، ادس، زاغ‌چشم، سبزپوست، سیمگون، ابلق، سپید، سمند.^[1]

مقررات سواركاري

كليات :
1- مسابقه پرش با اسب نوعي امتحان براي اسب و سواركار در شرايط مختلف در مسيري از موانع است كه در طي اين آزمون آزادي ، انرژي مهارت و اطاعت اسب و همچنين قدرت سواركار سنجيده مي شود .
2- در طي يك مسابقه ممکن است سواركار بخاطر ارتکاب خطاهاي مختلف ، جريمه شود . بنابراين بسته به نوع مسابقه سواركاري كه كمترين خطا و يا كمترين زمان و يا بيشترين امتياز را كسب کرده برنده مسابقه است.
3- منظور نهائي ، يكنواختي و استاندارد نمودن مسابقات پرش با اسب نيست بلکه ايجاد جاذبه و تنوع يكي از مهمترين عوامل در ايجاد علاقه براي سواركار و تماشاچي است .
4- با توجه به اين مطالب يکسان بودن شرايط مسابقه براي کليه شرکت کنندگان ضروري است و راه رسيدن به اين هدف تهيه و چاپ قوانين و اجراء دقيق آن در حين مسابقه مي باشد .
5- سن اسبهاي شركت كننده در بازيهاي المپيك ، قهرماني جهان حداقل 8 سال است . اسبهاي شركت كننده در كليه مسابقات بين المللي ديگر بايستي حداقل داراي 6 سال تمام باشند.

مانژهاي پرش با اسب :
  ميدان مسابقه پرش با اسب بايد محصور بوده و در هنگاميكه اسب داخل ميدان است بايد كليه وروديها و خروجي ها بسته باشند.

ميادين تمرين و مانع تمرين :
1-سواركاران تنها يكبار مجاز به آمدن به داخل مانژ مسابقه جهت بازديد مسير مسابقه هستند ( اين مسئله شامل باراژ نيزمي باشد ).
جازه ورود به ميدان جهت بازديد مسير توسط هيات داوران بوسيله تابلوي ( ميدان باز است )و يا بلندگوي عمومي به سواركاران اعلام مي گردد .
همچنين در مسابقات دو راندي كه راند دوم مسابقه متفاوت از راند اول است سواركاران مي توانند قبل از شروع راند دوم نيز مسير مسابقه را بازديد كنند.
2- برگزار كنندگان مسابقات در مانژهاي سرپوشيده در شرايط خاص بدليل محدوديت مکاني ممكن است اجازه تمرين  در مانژ اصلي را بدهند .
3-در مواقعي كه ابعاد ميدان تمرين اجازه تمرين را ندهد يك مانع كه جزو مسير مسابقه نيست را مي توان در مانژ اصلي براي تمرين درنظر گرفت.
4- اين مانع مي تواند يك مانع عريض به ابعاد : 40/1 متر در ارتفاع و 60/1 متر در عرض  و يا يک مانع  عمومي به ارتفاع حداكثر 140  ( داراي پرچم قرمز و سفيد  ) ياشد. شماره براي اين مانع گذاشته نمي شود . براي پريدن از اين مانع تنها دو بار مي توان سعي كرد و در صورت سعي بيشتر سواركار ممكن است جريمه نقدي يا محروم شود 5-سواركاران حق تلاش يا پرش از موانع مسابقه را درحين رژه قبل از مسابقه ندارند. انجام اين كار ممكن است جريمه نقدي و يا محروميت به همراه داشته باشد.
6-  برنده مسابقه ممكن است براي مطبوعات يك مانع بپرد كه اين مانع نبايستي جزء موانع دور بعدي باشد .
پريدن بر خلاف جهت از اين مانع ممكن است موجب محروميت سواركار شود . براي پرش از اين مانع سواركار 90ثانيه وقت دارد كه اين وقت از لحظه زدن زنگ توسط داوران شروع مي شود . امتناع يا انداختن اين موانع بعنوان يك تلاش به حساب مي آيد . اگر انداختن همراه با امتناع باشد سواركار براي تلاش بعدي بايد منتظر تصحيح مانع شود ،( زمان نگه داشته خواهد شد) . هئيت داوران زنگ شروع مسابقه را پس از تلاشهاي سوار كار براي پرش از اين مانع يا اتمام 90 ثانيه بصدا در مي آورند . پس از زده شدن زنگ سواركار تنها مي تواند يك بار براي پرش از اين مانع سعي كرده و در حدفاصل 45 ثانيه مسابقه اصلي را شروع كند .

زنگ :
1-زنگ ابزاري است جهت برقراري ارتباط با شركت كنندگان و مسئول بصدا درآوردن آن يكي از اعضاء هيئت داوران است .زنگ در موارد زير کاربرد دارد :
1-1- جهت اعلام باز بودن مانژ جهت بازديد از مسير مسابقه .
2-1-اعلام اجازه شروع مسابقه به سواركار پس از زدن زنگ که سواركار بايستي خط شروع را در جهت درست ظرف مدت 45 ثانيه قطع كند . سيستم زمانگيري اتوماتيك شمارش معكوس 45 ثانيه را روي صفحه نتايج نشان مي دهد ،‌بطوري كه براي سواركاران به وضوح قابل مشاهده باشد اگر سواركار ظرف مدت 45 ثانيه مسابقه را شروع نكند زمان مسابقه وي پس از 45 ثانيه شروع خواهد شد . زمين خوردن و كليه نافرماني ها طي فاصله زدن زنگ و شروع مسابقه خطا محسوب نمي شود و lدر فاصله زماني 45 ثانيه داوران مي توانند در موارد بروز برخي از مسائل زمان را نگه دارند .
3-1- بمنظور متوقف کردن سواركار در حين مسابقه( به هر دليلي ) و يا اجازه براي ادامه آن .
4-1- اعلام اجازه ادامه دادن مسابقه به سواركاري كه مانع آن پس از امتناع افتاده است و همچنين پس از تصحيح مانع و يا آماده بودن مسير.
5-1-اعلام دستور اخراج يك سواركار به وسيله به صدا درآوردن ممتد و يا تكراري زنگ .
2-اگر سواركار به زنگ داوران توجه نكند ممكن است بنا به نظر داوران اخراج شود .
3- اگر پس از وقفه زماني قبل از زدن زنگ سعي در پرش از مانع نموده و يا از مانع بپرد اخراج مي شود .
1-3- مسئوليت ماندن در نزديكي موانع قبل از زدن زنگ مجدد با سواركار است .
2-3- اين وظيفه داوران است كه زنگ مجدد را در لحظه اي بزند كه سواركار در موقعيت خوبي قرار دارد .
3-3-  پس از نگه داشتن زمان به هر دليلي سواركار بايست تا ايجاد شرايط مناسب جهت ادامه مسير در نزديكي مانع مذكور باقي بماند و هيات داوران نيز بايد زنك را در لحظه اي به صدار درآورند كه سواركار موقعيت مناسبي  نسبت به مانع داشته باشد (  يعني سواركار در نزديكي مانعي كه نسبت به آن امتناع كرده و يا آن را انداخته است قرار نداشته باشد) . هيات داوران وظيفه اي ندارد كه زمان را در شرايط مناسب  به نفع سواركار باز نمايند لذا با زدن زنگ زمان نيز باز خواهد شد .

مسير مسابقه و اندازه گيري :
1 -مسير مسابقه خط سيري است كه سواركار از دروازه شروع تا دروازه پايان طي ميكند ، اين مسير بايستي با دقت تمام بخصوص در محل گردشها اندازه گيري شود ( خط سير طبيعي كه اسب طي مي کند.  از مركز موانع است ).
2- در مسابقات مهم هيات داوران بايد به همراه طراح مسير و يا در صورت امكان با ناظر فني مسابقه مسير را مجددا اندازه گيري کنند و در اين صورت هيچ گونه تغييري در زمان مجاز جايز نمي باشد .
3-در صورتي كه هيات داوران تشخيص دهد كه خطائي در اندازه گيري مسير مسابقه (پس از پرش سه نفر كه مسير را بدون نافرماني و يا افتادن طي نموده اند ) رخ داده است مي توانند مسير مسابقه را مجددا اندازه گيري نموده و مجددا زمان مجاز جديدي را اعلام کنند و زمان نفرات قبلي  نيز  مي بايست با زمان جديد تصحيح و محاسبه شود.
4- اگر شرايط زمين و آب و هوا مناسب باشد هيات داوران مي توانند پيش از شروع مسابقه سرعت مسابقه را تغيير دهند .
5-  كل طول مسير مسابقه نبايستي از 60 برابر تعداد موانع بيشتر باشد .
6- فاصله خط شروع تا مانع اول و خط پايان تا مانع آخر بين 6 تا حداكثر 15 متر است  و اين دو خط بايستي با پرچم هاي قرمز و سفيد و حروف S (شروع) و F (پايان) مشخص شده باشند .

نقشه مسير:
1- يك نقشه از مسير مسابقه كه در آن كليه اطلاعات دقيق مسير نشان داده شده است مي بايستي حداقل نيم ساعت قبل از شروع مسابقه در نزديكي ميدان تمرين نصب و همچنين يك نسخه نيز به هيات داوران تسليم شود .
2- شماره موانع به ترتيب عبور از آنها مي بايست در کنار موانع نصب شوند  .
3- موانع متوالي که داراي يك شماره تكراري هستند با حروف c , b , a که در كنار آن قرار دارد ( مانند ( 8a , 8b , 8c ) مشخص مي شوند.
4- موارد زير بايد در نقشه مسير مسابقه مشخص شوند :
1-4- خط شروع و پايان .
2-4-محدوده  قرارگيري موانع ، نوع موانع ( عمودي – اكسر – تريپل بار) ، شماره موانع .
3-4- نقاط چرخش اجباري .
4-4- خط سير سواركار را مي توان با يكسري خطوط شكسته نشان داد . ضمنا مسيرهاي اجباري نيز بايد با خطوط توپر مشخص شوند .
5-4- جدول داوري مورد استفاده .
6-4- موانع ، طول مسير ، زمان مجاز و محدود و يا زمان ثابت برخي از مسابقات مخصوص .
7-4- نوع موانع متوالي ( باز – بسته – نيمه باز ) .
8-4- كليه تغييرات و يا تصحيحات هيئت داوران در مورد مسير .

تغييرات در مسير مسابقه :
1- اگر شرايط طوري ايجاب كند كه پس از نصب نقشه مسير تغييري در مسير بوجود آيد ، اين تغيير بايد فقط با نظر هيات داروان انجام شود و به اطلاع كليه سواركاران شركت كننده و سرپرست تيم ها در مسابقه برسد .
2- اگر به دليل شرايط بد جوي ، نور و يا غيره متوقف کردن مسابقه ضروري باشد پس از شروع مجدد بايستي مسير و موانع به همان شكل اوليه خود باشند و مسابقه نيز از همان نقطه اي كه متوقف شده است مجددا شروع شود .
3- در موارد خاص مانند خرابي زمين مانژ و يا .......... بنا به تشخيص هيات داوران ممکن است محل يكي از موانع  كمي تغيير کند .
در مورد موانعي كه امكان تغيير محل آن وجود ندارد مانند مانع آب ثابت ممكن است آن مانع از مسير مسابقه حذف شود. لذا كليه خطاي انجام شده روي آن مانع براي سواركاران قبلي نيز در نظر گرفته نخواهد شد .
( خطاي اخراج و خطاي زماني به حساب سواركاران گذاشته خواهد شد) .
4- در صورتي كه ضروري باشد زمان مجاز و محدود مسابقه پس از اعمال تغيير محل يا حذف مانع مجدد محاسبه خواهد شد .

پرش

وقتي سواركار آماده پرش مي شود در حالت تكيه به ركاب قرار مي گيرد و وزنش را روي كف پايش مي اندازد. به آهستگي از روي زين بلند شده به جلو خم مي شود. پشت بايد كاملاً صاف و مستقيـم باشد . اين حالت وقتي كه اسب در هوا قرار دارد نيز حفظ مي شود و سواركار فقط موقعي به وضعيت عادي سواري بر مي گردد كه دستهاي اسب به زمين رسيده باشد. بعضي سواركاران حين پرش يال اسب را مي گيرند كه البته صدمه اي به او نمي زند.

چند نكته پرش

1-     ركابتان را دو سوراخ كوتاه كنيد . مگر اينكه به پرش با ركاب بلند عادت داشته باشيد.

2-     براي اينكه اسبتان براي تمرين مشتاق بماند از روي يك مانع دوباره و چند باره نپريد.

3-     اگر اسبتان امتناع كرد حتماً برگرديد و او را در مسير قرار دهيد و با فشار ساق به سمت مانع برانيد.

روش درست يادگيري پرش:

يك پرشكار مبتدي  در اول كار بايد از تسمه گردني استفاده كند. به اين صورت سواركار عصبي و ترسيده فشار بيجا به دستجلو وارد نمي كند و به دهان اسب صدمه نميزند. براي شروع توي زين بنشينيد با فشار ساق ارتباط مداوم با اسب برقراركنيد. وزن و تعادلتان را با كف پا كه در ركاب است و رانهايتان حفظ كنيد نه با دستهايتان. هرگز به پايين نگاه نگاه و هميشه يك تماس ملايم با دستجلو داشته باشيد. اجازه دهيد اسب آزادانه سر و گردنش را حركت دهد. در ابتداي پرش به جلو متمايل شويد و از كمي زين برخيزيد. در هوا تماس ملايمي با دهان اسب داشته باشيد و به خم شدن بيشتر بسمت جلو خود را با مركز ثقل اسب هماهنگ نگه داريد. وقتي اسب به زمين برمي گردد به عقب متمايل شويد و در حالت نرمال سواري در زين بنشينيد و البته سعي كنيد كه نيافتيد.

قرار گرفتن‌ بر پشت‌ اسب‌

                    سوارشدن‌ بر اسب‌ جوان‌ نياز به‌ تبحر دارد. حتي‌ آرام‌ترين‌ اسبها مي‌توانند از ديدن‌ ناگهاني‌ سايه‌اي‌ بزرگ‌ بر پشت‌ خود وحشت‌ زده‌ شده‌ و كمي‌ بعد از آن‌ وزن‌ غير منتظره‌اي‌ را بر پشت‌ خود احساس‌ مي‌كنند. مي‌بايست‌ در نظر داشت‌ كه‌ اسب‌ جوان‌ ابتدا مي‌بايست‌ به‌ وزن‌ سوار بر پشت‌ خود، كه‌ نيازمند به‌ كار بستن‌ تقريباً تمام‌ عضلات‌ اوست‌ عادت‌ كند. عضلات‌ گردن‌، پشت‌ و شكم‌ مي‌بايست‌ از ستون‌ فقرات‌ او حمايت‌ كنند. اغلب‌ اسب‌ كاملا" جوان‌ هم‌ آنچنان‌ قوي‌ نيست‌ و همين‌ امر باعث‌ انقباض‌ عضلات‌ گردن‌ و پشت‌ او مي‌شود كه‌ در نتيجه‌ سكندري‌ مي‌خورد، دائماً دستجلو را از دست‌ سوار مي‌گيرد و مشكلات‌ ديگري‌ به‌ وجود مي‌آورد. بنابراين‌ در اين‌ روزها نبايد توقع‌ خود را زيادي‌ بالا ببريم‌. بايد فقط‌ به‌ سوار و پياده‌شدن‌ بسنده‌ كنيم‌. وقتي‌ صحبت‌ از سوارشدن‌ مي‌كنيم‌، منظور دقيقاً همين‌ است‌ و بس‌. بقيه‌ مربوط‌ به‌ مقوله‌ تمرين‌هاي‌ اوليه‌ اصولي‌ است‌.

 خاستگاه و تكامل اسب : از نظر تكاملي طبق يافته هاي فسيلي ، منشاء اسبهاي امروزي از پستاندار كوچكي تحت عنوان ائوهيپوس كه شباهت زيادي به روباه داشته و مربوط به حدود ششصد ميليون سال قبل ، يعني دوران ائوسن از نظر زمين شناسي است و چنين بر مي آيد كه از نظر تكاملي اسبهاي امروزي درطي ميليونها سال از اين پستاندار كوچك منشاء گرفته اند .

قد اين جانور در حدود 30 الي 35 سانتيمتر بوده و گسترش جهاني داشته است . بدن آن گرد و داراي پشتي خميده بوده و در هنگام راه رفتن از كف پنجه هاي خود استفاده مي كرده است . در اندام حركتي قدامي خود 4 انگشت و در اندامي خلفي خود 3 انگشت داشته است .حدود 13 نوع از اين جاندار در بخشهاي مختلف آمريكاي شمالي و انگلستان ، سيوئيس ، فرانسه و بلژيك  يافته شده است .
 بنابر كشفيات بعمل آمده نه تنها طويل شده و نيز كاهش  تعداد تدريجي اندامهاي حركتي اسب استنباط مي شود ، بلكه تغييراتي كه بصورت طولاني شدن گردن و جمجمه همراه با تغيير عادات چرا كردن ( مانند خوردن ميوه هاي آبدار كه در بالاي سطح زمين رشد مي كنند ) به رژيم علف خواري ( خوردن علف هاي خشبي و سخت از سطح زمين ) ايجاد شده را مي توان بر گرفت . گرچه اولين فسيل يافت شده از ائوهيپوس به ثبت رسيده است ، ولي به جرات مي توان گفت كه اين جانور كوچك اندام از يك دودمان اصلي پستاندار كه داراي 5 انگشت بوده تكامل يافته است .

پس از گذشت ميليونها سال انواع تكامل يافته اين حيوان ( حدود 57 ميليون سال ) بنام تك سميان دوران پليوسن تحت نام پليوهيپوس شكل گرفت اند . يافته هاي باستان شناسي در ايران توسط آقاي ماكنم ، يكي از معاونان دومرگان باستان شناس معروف ، فسيل يك نوع اسب تحت عنوان هيپاريون در سال 1904 ميلادي در ناحيه مرزه چال مراغه بدست آمده است كه مربوط به اواخر دوران سوم زمين شناسي يعني پليوسن و قبل از فوارن آتشفشان سهند ( بيش از يك ميليون سال قبل ) مي باشد .

با آغاز دوره يخبندان در كره زمين و تغييرات جوي انواع مختلف پليوهيپوس مهاجرتهاي گسترده اي به قاره هاي قديم  ( آسيا ، اروپا و آفريقا ) آغاز كردند . بنابر دلايلي كه هنوز روشن نيست قاره آمريكا بطور ناگهاني و پس از قطع ارتباط آن با قاره هاي قديم ، از وجود پليوهيپوس پاك گرديد.
انواع مختلف پليوهيپوس در طي مهاجرتهاي خود در بخشهاي آفريقا و اروپا و آسيا پراكنده شدند و منشاء انواع مختلف گور خر ، خر و چهار تيپ از اجداد اوليه اسبهاي امروزي گرديدند . 

بنابر اين اسبهاي امروزي داراي چهار جد اوليه هستند و از نظر تاريخي فلات ايران منطبق بر محدوده جغرافيائي پراكندگي دو نوع از انواع چهار گانه اين اجداد محسوب مي شود .
اسبهاي نژاد تركمن و كاسپين موجود در اين سرزمين پس از گذشت قريب به يك ميليون سال از پيدايش آن دو نوع اجداد اوليه اسب ، هنوز بعنوان شبيه ترين اسبهاي موجود در جهان به اجداد فوق محسوب مي شود و مورد توجه خاص جهانيان و پژوهشگران قرار گرفته است .